Ervaringen

Els Koopman

In 2012 ontmoetten Els en Aniek* elkaar, sindsdien spreken ze om de twee weken af. Aniek: “Els is een steun voor me geworden: in zorg en in vriendschap.”

Kennismaking

Aniek: "Ik was opgenomen bij GGz Breburg voor een psychose. Dat is ook waar wij elkaar hebben ontmoet, samen met onze contactpersoon die ons aan elkaar heeft voorgesteld. Ik had weinig vrienden omdat ik mijn vriendschappen had verwaarloosd . Ik kreeg het advies om het weer op te pakken, waarna ik werd voorgesteld aan Els die vrijwilligerswerk doet voor het maatjesproject. Toen we voor het eerst hadden afgesproken was ik erg stil door mijn medicatie. We waren natuurlijk vreemden voor elkaar, maar dat werd steeds minder. Ik voelde toch een klik ondanks dat zij ouder is dan ik. Els heeft mij zien opbloeien. We spraken af en ik voelde me steeds beter. Mijn medicatie werd afgebouwd totdat ik stabiel genoeg was. Els heeft me daarbij goed gesteund. We hadden het over persoonlijke en dagelijkse dingen, flaters waar wij om kunnen lachen en wat ik allemaal heb meegemaakt voor en tijdens mijn psychose. Zij gaf mij dan advies en daar heb ik wat aan gehad. Zo ging het een jaar door waarin wij steeds closer werden. Ik begon steeds meer te praten en dat was ook leuker voor Els. We hadden het gezellig".

Een jaar verder

“Nu is het jaar voorbij. Ik heb een aantal contacten weer opgepakt en nieuwe contacten gemaakt. Els gaf mij inzicht in vriendschappen en daar hecht ik waarde aan. Ik weet nu weer hoe het is om mensen om mij heen te hebben en hoe ik daarmee moet omgaan. We hebben besloten om elkaar wat meer los te laten. Daarom spreken we niet langer om de twee weken af. We laten het leven gewoon zijn gang gaan en zodra we behoefte hebben om af te spreken kunnen we elkaar altijd bellen. Ik zal Els op de hoogte houden van de dingen die mij te wachten staan komend jaar en ze kan altijd bij mij terecht als er iets is.”

Aniek wil graag haar netwerk vergroten door het ontmoeten van een andere vrijwilliger. Aniek vertelt: “De vriendschap met Els zal niet eindigen omdat ik dat niet wil, maar de regelmaat zal wel veranderen. Wie weet wat mij te wachten staat. Daar ben ik erg benieuwd en enthousiast naar. Voor Els zal het ook een verandering zijn met een nieuw maatje, maar ik weet zeker dat het goed zal komen. Els is een vriendelijk persoon.”

“Het mocht wel wat nuttiger”

Els legt uit waarom ze vrijwilligster werd: “Ongeveer anderhalf jaar geleden bedacht ik me dat ik wel meer uit het leven wilde halen. Naast mijn werk als hulpverlener had ik veel vrije tijd en bracht die het meest door met ontspannen en niks doen. Het mocht wel wat nuttiger.
Vrijwilligerswerk moest het worden en van een vriendin die bij GGz Breburg werkte hoorde ik van het maatjesproject. ‘Dit zou wel eens iets voor mij kunnen zijn.`
Na een fijn gesprek met de coördinator was ik tevreden maar ook erg nerveus. Aan wie zou ik gekoppeld worden en zou dat klikken?
Het contact met Aniek is erg fijn gebleken. De eerste periode was niet altijd even makkelijk. Ik vroeg me af of Aniek het wel leuk vond aangezien ze weinig zei. Ze was in die periode nog opgenomen en had veel medicatie. Dit maakte haar afwezig en moe. In deze periode kostte het contact meer moeite aangezien ik het idee had steeds te moeten praten om de stiltes te vullen. Dit lag vooral aan mezelf aangezien ik me later realiseerde dat het voor Aniek al heel wat was om een contact aan te gaan en om er even uit te zijn. Naarmate de tijd vorderde voelden we ons meer op ons gemak. We dronken koffie, zaten op het terras, gingen naar de bioscoop, hebben gekookt en vooral gelachen en gekletst. Aniek heb ik op zien bloeien. Ze ging zich steeds mooier maken, had bijvoorbeeld ineens rode lippenstift op wat haar prachtig stond. Ook kwam er meer van haar persoonlijkheid naar voren. Het was leuk en vooral erg mooi om haar proces van zo dichtbij mee te maken. Ze is echt een maatje van me geworden.”

Hoe verder?

“ ‘Hoe nu verder?’, is wat we pas besproken hebben. Ik dacht, dat bespreken we wel even, maar dat is me toch wat tegen gevallen. Het was een beetje verdrietig. Vooral met loslaten heb ik moeite. Voor ons beiden is het wel goed om het contact niet meer zo strikt aan te houden, maar we zijn ook samen tot de conclusie gekomen dat een definitief einde ook niet nodig is. Ik voel me een beetje als haar grote zus en wil graag bij haar leven betrokken blijven.”

“Het heeft mijn leven zeker verrijkt!”

`Wel denk ik dat het goed is dat Aniek aan een ander maatje van haar eigen leeftijd wordt gekoppeld. Ze is een lieve, slimme jonge meid die weer vol in het leven moet komen staan. Een meer uitgebreid netwerk zou hier aan kunnen bijdragen. De toekomst zal uitwijzen hoe het verder gaat tussen ons, maar ik merk dat ons contact, nu het wat vrijer is, wat meer gelijkwaardig is. Ik geef haar nog wel advies, maar zie haar al lang niet meer als een cliënt. Pas heeft zij mij advies gegeven over. vriendjes en zo bespreken we ook de lastige dingen uit mijn leven.
Fijn dat het zo is gelopen! Het heeft mijn leven zeker verrijkt!”

(*) Om privacy-redenen is de naam Aniek gebruikt.